Wat New York laat zien over de prijs van gebouwprestaties

Een praktijkvoorbeeld uit New York laat heel concreet zien wat er gebeurt wanneer de werkelijke prestatie van een gebouw direct financiële consequenties krijgt. Onder Local Law 97 gelden sinds 2024 voor de meeste gebouwen boven circa 2.300 m² jaarlijkse grenzen voor de uitstoot van broeikasgassen. Wie boven de toegestane uitstoot uitkomt, riskeert een boete van 268 dollar per ton CO2-equivalent. Vanaf 2030 worden de grenzen strenger.

Interessant is vooral waarop die systematiek is gebaseerd. Gebouweigenaren rapporteren jaarlijks over hun uitstoot en New York verzamelt daarnaast al jaren gegevens over het werkelijke energie- en waterverbruik van grote gebouwen. Die data zijn openbaar beschikbaar. NYU Stern gaat nog een stap verder en koppelt gebouwemissies in de Decarbonization Compass aan hypotheekverstrekkers. Zo wordt zichtbaar welke financiële instellingen zijn blootgesteld aan gebouwen die boven hun uitstootgrens zitten.

Daarmee wordt gebouwprestatie meer dan een technisch of duurzaamheidsvraagstuk. Onderpresteren kan rechtstreeks gevolgen krijgen voor kosten en financieringsrisico's.

Europa kiest een andere route

Europa kent niet hetzelfde systeem als New York. Wel wordt de energieprestatie van gebouwen steeds nadrukkelijker onderdeel van regelgeving en investeringsbeslissingen. De herziene EPBD introduceert onder meer strengere eisen voor slecht presterend niet-residentieel vastgoed en uitgebreidere digitale gebouwdata. Daarnaast krijgt het gebruik van fossiele brandstoffen in gebouwen via ETS2 vanaf 2028 een CO2-prijs, waarbij de verplichting bij brandstofleveranciers ligt.

De precieze mechanismen verschillen dus, maar New York laat alvast zien wat er gebeurt wanneer gebouwprestaties financieel zichtbaar worden.

Voor eigenaren wordt het dan belangrijk om niet alleen te weten hoe een gebouw zou moeten presteren, maar structureel te volgen hoe het daadwerkelijk presteert, waar afwijkingen ontstaan en welke maatregelen effect hebben.

En voor adviseurs en assetmanagers verandert daarmee de dienstverlening. De vraag stopt niet bij een analyse of verbeteradvies. Juist tijdens de exploitatie ontstaat behoefte aan blijvende grip op prestaties, kosten en risico's.

New York zet daar letterlijk een prijs op. Elders ontstaat dezelfde noodzaak misschien geleidelijker, maar wachten met sturen tot onderpresteren geld kost, is geen aantrekkelijke strategie.

Aanleiding voor deze blog was een LinkedIn-post van Timothy Habraken over Local Law 97 in New York. Meer informatie over Local Law 97 is te vinden bij de City of New York en NYU Stern.